?

Log in

шпіталь ветэранаў вав
вяртушка на выхадзе
вертухайкі
ў калідорах
маладзенькія
(нават сэксі -
па кантрасьце)
абслугоўваюць
ветэранаў вайны і працы
як дайсьці да буфета
дзе прыёмны пакой
дзе бібліятэка
грэбліва-ветліва
адказваюць
мухам-назолам
ад якіх патыхае мылам
але
па ўсім
не высакароднай
заслужанай
старасьцю

Сінявокая

Мая сінявокая сьмерць,
ці можаш пакуль не глядзець
ў люстэрка задняга віду?
Бяз крыўдаў.

Мая басаногая сьмерць,
ці выйдзеш мяне сустрэць,
калі я вярнуся дахаты
а пятай?

Мая нешматслоўная сьмерць,
ці будзеш мяне разумець,
як здраджу я мове адзінай
з лацінай?

Мая адзінокая сьмерць,
ці зможаш мяне сагрэць,
палячы ў цемры двароў,
бяз слоў?

Мая сінявокая сьмерць
чарговую сьвечку задзьме
на торце сьвяточным маім.
Дзьмі, любая,
дзьмі...

Ня той паэта...

Ня той паэта, што вершы піша,
ня той празаік, хто піша пра заек.
Цяперашнім часам наратар іншы
найболей зьбярэ падабаек.

Той, хто напіша чоткі пражэкт,
той, хто засвоіць найбольшы бюджэт,
хто ўсё разруліць, выдаіць грант…
Вось хто цяперака думкі гігант!

Ён здольны звышхутка усё разумець.
Ён можа на раз махануць рэзюмэ,
ў якім насьпявае харэем ці ямбам
заслугам сваім сто пяцьсот дыфірамбаў.

Усьмешка на твары, зьмяя ў грудзёх.
Затроліць усіх. Засьцябае ўсё.

Вы скажаце, гэтак заўсёды было:
кидали понты, пілавалі бабло.
Магчыма, і гэтак, магчыма, і не…
Думаю, вы зразумелі мяне.
Вам напэўна трапляліся гэтак званыя тэхнікі спраўджваньня жаданьняў, якімі заспамлены інтэрнэт і засьмечаныя пэўныя аддзелы кнігарняў (аддзелы гэтыя звачайна маюць гучныя назвы, кшталту “Эзатэрычная і тэасофская літаратура”, насамрэч жа ім больш пасавала б менавацца аддзеламі “Ерасяў і апокрыфаў” альбо “Кутком займальнай казуістыкі”). Усе гэтыя дыягностыкі кармы, выроўніваньне аўры ды іншыя фэн-шуі. Мы з вамі выдатна разумеем, на каго разьлічана гэтае махлярства і, кісла пасьміхаючыся, прагортваем працы бяздарных вучняў Дона Хуана, Оша і Блавацкай, каб праз паўхвіліны грэбліва ляпнуць імі аб стол…
Дык вось. Гэтыя тэхнікі насамрэч дзейнічаюць.
Read more...Collapse )
Дарагія сябры, прыяцелі, знаёмыя і проста добрыя людзі!

28 верасня ў 18.30 часопіс "Дзеяслоў" запрашае Вас правесці гэты вечар разам.

уДЗЕльнікі:

Вольга Гронская volka_z_bolkava
Мікіта Найдзёнаў
Арцём Сітнікаў
Галіна Сіўчанка maggalia
Міхась Скобла
Андрэй Федарэнка
Рэдакцыя "Дзеяслова"

Мадэратар Анатоль Івашчанка

Спецыяльны госць - Наталля Русецкая з "Каштанамі ў кішэнях".

Месца ДЗЕяння - Бар "ДК" (вул. Талбухіна, 4, 3-ці паверх, дзверы ў гарошак).

У праграме - сюрпрызы ды цікавосткі.
У межах грамадскай культурніцкай кампаніі "Будзьма беларусамі!"




Можа я, рабяты, рэтраград, але люблю Вазьнясенскага, і нічыво з сабой падзелаць не магу.
Вось вершык з адной з апошніх прыжыцьцёвай падборак Андрэя Андрэевіча:

25-й кадр


Явление 25-го кадра.
Вырванные ногти Яноша Кадара.
Я помню жаркое без затей
рукопожатие без ногтей.
Ноктюрн?
Пожалуйста, не надо!
Ногтюрьмы.
ШопениАда.
Тасуйте пластиковые
карты!

Явление 25-го кадра.


МаЯКОВский.
РаДИОРынок.

Пришёл на рандевушка ушла.

ЖасМИНУЛИ мои денёчки.

СвиДАНИЯ — тюрьма.

Несут антисоВЕТЧИНУ на блюде.

Лорд Байрон инсестру — тру-ля-ля!

Тёлки-метёлки, вишьНевского кадры.

Африкомендовали борьбу со СПИДом.
Африкаделька — не для белых зубов.
Дельфинспектора подкормили?

Явление кадра 25-го.

— Микстура с повязочкой Арафата.
— Объевреили русопятого.
Интим — домашняя интифада
— Не тормози пяткой
истории колесо!

25-е кадры решают всё.

Аксёнов Васо — российский Руссо.
Сексуальд получает «Оскара», бля...
Маяковского — с корабля!

Похороны — это путь к Храму.
Прихрамывая музыкой, бреду
Сияющей БаХРОМОТОЙ дождя.
У Циклопа нет фуражки.
На лбу кокарда.
Отвечает попа рту:
«Будущее принадлежит
поп-арту!»
Закрыть бы глаза руками, забыться.
Ты научил нас, кадр двадцать пятый,
глядеть на все земные события
сквозь пару дырочек от распятия.

Подводные «Курски»
всплывут эскадрой.
Скрываем правду. Живём жестоко.
Нам тесен формат
двадцать пятого кадра.
Хочется кадра двадцать шестого!

Трещит синтетическое одеяло,
хочу натурального, шерстяного!
Хочу откровения, идеала —
обыкновенного двадцать шестого!


Там уся падборачка клёвая: http://magazines.russ.ru/znamia/2003/2/voz.html

цела восені

вочы сьлязяцца
вусны крывавяць
ногі йдуць па шашы
жабкамі лісьце пера-
бягае дарогу
гіне пад коламі
неба расколата-
е больш ня вабіць
ня кліча

ў горадзе восень
ў чорных пакетах
бы расчлянёнку
уздоўж тратуараў
павыстаўлялі
каб чумавозы
цела яе
зьвезьлі на сьметнік

хопіць гістэрык
хопіць цытатаў
вечнае смагі
новых сусьветаў

досыць пісаць
і чытаць
і закошваць пад знаўцу...

дужа... херова
але не з прычыны
нейкай канкрэтнай
пэўнай ды поўнай
проста
даўно
не было
сьнегападу


Міша Г.

А, уласна, чаму перабудова? У сэнсе - "Перабудова". Чаму такі пераклад гэтага гарбачоўскага слова? Ці "стройка" там у корані? Ці мо ўсё ж "строй", т.б. зьмена дзяржаўнага ладу? Што меў на ўвазе Міша з гораду рыпячых статуй, сказаўшы: "Видимо, товарищи, всем нам надо перестраиваться. Всем"? Відавочна - зьмяняць лад, пераладжвацца. Ну, на скрайняк - перастройвацца.
Падумалася, перастройваючыся з крайняга правага шэрагу ў крайні левы.

Tags:

Ці знаёмае вам гэтае адчуваньне - адчуваньне прысутнасьці? Ня проста на душэўным - на фізічным узроўні. Нібы цёплы вецер агортвае далоні, у якіх трымаеш аркушы (хаця ўсе форткі ў пакоі замкнёныя, рыхтык люкі ў падлодцы). І далей: цеплыня распаўзаецца па целе - да ступняў і да ілба...
"Творчество - затворнічество" - занатавалася нейк у сваю дапісьмовую эпоху. Гадоў гэтак у трынаццаць? І пасьля шмат разоў, вырашыўшы ня здраджваць Мове хоць бы на паперы, гэтае адчуваньне прысутнасьці - спазнаваў.
І тое, што па-за сэнсамі, па-за словамі, кантэкстамі ды рознымі -ізмамі, не забітае філфакамі, мільёнамі знакаў грамафонскіх вычытак... Па-за тэхнікай верша- ці прозаскладаньня.
Прысутнасьць сутнаснага.

Tags:

Майстар-клас

Франак засынаў зь цьвёрдым намерам напісаць-такі гэты аповед. Фабула й пэўныя дэталі былі прадуманыя. Ён ведаў, што падчас напісаньня непазьбежна ўзьнікнуць новыя дэталі і сюжэт можа зьмяніцца кардынальна. Шмат што вызначаў рытм занатоўваньня. Хацелася, каб аповед атрымаўся лаканічны й чытэльны, а Франак ведаў за сабой грэх у пэўным творчым шматслоўі (каб не сказаць занудонстве).
Часам кампазіцыя выбудоўвалася ў галаве вельмі ўдалая, а як пачаць Франак ня ведаў. Некалькі аповедаў так і засталіся ў зародкавых накідах праз тое, што немажліва было прадзерціся праз уласныя рэфлексіі. Гэта яму. А што тады казаць пра чытача?!.
Гэтым жа разам Франак выдатна ўяўляў, з чаго пачаць, і нават накідаў невялікі планчык перад сном. Яго галоўны герой (імя пакуль не было, але дзеля пачатку хопіць і нейкай умоўнай літары), дык вось пачынаўся аповед з таго, што Галоўны Герой згадвае пра адзін з сваіх першых моцных успамінаў у жыцьці. Ну, не абавязкова, каб сам згадваў (запісваць думкі чалавека ў выглядзе простай мовы Франак уважаў за маветон).
Read more...Collapse )



Падыходзім да дзіцячай пляцоўкі. Насьця (5 г.), убачыўшы дзьвюх дзяўчатак: "І хто эта там? Эта незнаёмыя дзеці! (Далей - злавесным голасам) Зараз яны ператворацца... ў знаёмых"

цы

Ад сябе далёка не ўцячы.
Сонца танчыць зайчыкам на плячы.
Нос казыча ранішняя капучы-
На павестцы дня задача:
перамагчы.

Не забыцца набыць понівіль дачцэ
(сонца скача зайчыкам на шчацэ).
Кава распускаецца ў малацэ.
За вакном сплываюць трупы ворагаў
па рацэ.

Ад сябе далёка не ўцячэш.
Покуль цы па целе крыху цячэ,
не прысьпела пара вяртацца дамоў на шчыце.
Пачакаем, братка, яшчэ.

расколіна

Ну, вы памятаеце пра расколіну й сэрца паэта. У часе напісаньня круціліся тры песьні: "Скаваныя" Науцілуса, а таксама "Электрычны пёс" ды "Казлы" БГ. ("Мои слова не особенно вежливы, Но и не слишком злы, Я констатирую факт…")


у гэтай прасторы ты кожнаму нешта павінны
тут не разважаючы кідаюць кпіны у сьпіны
у цеснай задушлівай рубцы падводнае лодкі
бы пранцы, пладзяцца бясконцыя цёркі ды плёткі

тут б’юць па сваіх (ды чужыя баяцца ня надта)
тут кожны кіруе уласным нябачным парадам
тут ганіць сьвятое здаўна ёсьць прыкметай эстэта
калі вы эстэт – bardzo prosimy ў нашае гета

тут прынцып спрадвечны: ня дзякуючы а насуперак
тут лялька вусатая лічыцца першай красуняю

тут слухаюць дупай, тут лесу з-за дрэваў ня бачаць
тут моўныя курсы засноўвае каця кібальчыч

бязрукія пляскаюць ў ладкі, руіны страляюць
бязрукавы спраўна зьбіраюць паўнюткія залі

тут радыё рокс вызнае крымінальны шансон
а радыё стыль корміць піпл расейскай папсой

пасьля палітэху тут пішуць някепскую прозу
а хлопцы зь філфаку адточваюць форму даносу

тут вучаць у педах майстэрству мастацкага сьвісту
на мове гамэра тут допыт вядуць кадэбісты

тут хаза з баландай нярэдка мянуецца “дом”
тут перадаецца праз гены стакгольмскі сіндром...


пасьля эпікрызу звычайна ідзе эпілог
ды скончым шматкроп’ем зацягнуты свой маналог...
26-га лютага сябра "Дзеяслова" і Шаўчука Сяргей Шапран перадаў лідару ДДТ нумар з Анталогіяй перакладу рок-паэзіі
Крпк

"Юра дзякаваў і, між іншым, не выключаў, што мо ў будучым выканае якую-небудзь сваю песню па-беларуску"
Крпк

ЗЫ
"Пытаўся, ці прафесійныя пераклады, я адказаў, што, на маю думку, амаль цалкам кангеніыяльныя арыгіналу"
Крпк

Так што, volka_z_bolkava, можа, і Шэфча нас парадуе:)

Tags:

"пора бы не путать"

Чытаю Салаухіна. Раман "Последняя ступень (Ісповедь вашего современніка)". Рэч, якая шмат на што прымусіла паглядзець інакш. Зусім не з усім пагаджаюся. Але -- гэта шчыры погляд рускага нацыяналіста (і ні разу не шавініста, заўважу; аказваецца, зусім не заўсёды гэты паняцьці тоесныя!).
Напісана ў 1975-м, але не састарэла практычна ні ў чым. Хіба што замест "савецкае" можна ставіць актуальны адпаведнік -- "расійскае".

Цытатка:
"Русское и советское - могут ли быть более несоединимые понятия! Да русских для того и
истребляли десятками миллионов, чтобы подавить в них все русское, национальное и
превратить их лишь в послушное орудие осуществления своих, отнюдь не русских (и не
азербайджанских, кстати говоря), а интернациональных идей. Идея сдохла, а орудие в
руках осталось, и формально, `по паспорту`, орудие это русское. То есть и азербайджанское
тоже, но русских больше пока числом, да и Москва, столица СССР, как-никак бывший
русский город. Вот и создается иллюзия. Вот все и кричат: `русские наступают!`, `русские
помогают арабам!` Советские, а не русские, пора бы не путать..."

Раней мне было крыху няёмка ва ўсіх бедах вінаваціць рускіх, хаця й рабіў тое часам на аўтамаце. "Нет, ребята, все не так, все не так, ребята". Усё, што рабілася ў расіюшцы пасьля кастрычніцкага перавароту -- планамернае вынішчэньне рускага этнасу.
Дарэчы, як гэта ні парадаксальна, І.В. Сталін, гэты гібрыд імперскай ідэі і чырвонага тэрору, крыху спыніў гэтае вынішчэньне, перакінуўшы машыну сьмерці на суседнія этнасы. Для беларусаў і ўкраінцаў яго цараваньне было фатальным. Рускі ж этнас (вёска, інтэлігенцыя, духавенства) быў зачышчаны яшчэ ў 20-я. Агульнае месца: ленінская банда была антырускай па сваёй сутнасьці й складніку.
З гледзішча рускага нацыяналіста, менавіта руская меншасьць -- закладніца той сітуацыі, якая ёсьць цяпер у рашцы. Хаця ўсё, што робіцца, як і раней, прамаўляецца ад яе імя.

ЗЫ
Ну, і ня веру я ў гэтыя 86 адсоткаў. Гэта тая ж самая ліпа, што і нашыя 85.

асобінна)

Магазін "Асобіна" -- верх крэатыву, скажу я вам.
Невялічкія досьледы прывялі да наступнай інфы: "Республиканское дочернее сельскохозяйственное унитарное предприятие «Белоруснефть- Особино», входящее в состав производственного объединения «Белоруснефть», — одно из крупнейших агропромышленных предприятий не только в Гомельской области, но и Республике Беларусь".
На сайце прадпрыемства апытанка: "Какой вид продукции из мяса птицы Вы купите на АЗС?"
Але ж на роднай мове! Таму даруем усё. :)

coreldraw_x3_graphic2

To asobina with love!

"Залаты апостраф"-2014

premija_zalaty_apostraf_dla_Internetu_BIG

Завітвайце!

лытдыбр

такая інэртнасьць ва ўсім, што наўкола робіцца... і вось распавяду пра адзін маленькі эпізод, які здарыўся нядаўна, каб, можа, падняць крышачку баявы дух.

аказваецца, рабіць фоты цяперака вельмі проста. дасылаеш на скрыню -- і праз гадзіну забіраеш. прычым нават у выходныя. і падсеўшы я быў на гэта нейк. фотастудыя недалёка. замовіў фоты з аквапарку, каб усім дзеткам раздарыць, якіх дачка запрасіла на свой ДН, і пайшоў забіраць. а студыя маленечкая, цесьненькая. ну, і народу ў ёй што кілек у бляшанцы. ну, я так ціхенька падыходжу, называю прозьвішча (а яно ў іх па-беларуску на капэрце запісана, як і ў паштовай скрыні).
тут -- гучны голас з боку зэдліка, што ля сьценкі: "Малады чалавек, хадзіце сюды, я вам штосьці пакажу". абарочваюся: сядзіць чалавек гадоў 70 зь вялікімі каляровамі фоткамі ў руцэ. прыгледзеўся: а гэта ж мастак і скульптар Алесь Шатэрнік. "Вось, кажа, паколькі вы на мове нашай размаўляеце, распавяду вам пра гэтыя здымкі". і паказвае фоты, гучна іх каментуючы (відаць, слых ужо здраджвае). а на іх -- выявы скульптураў, дзе жанчына хрысьціць байца ў дарогу. маўляў, выйграў сп. Шатэрнік конкурс на ўсталяваньне скульптураў ля стэлы перамогі, што на пр. Пераможцаў. а жанчына, якая байца перахрышчвае, -- маці скульптара. баец, адпаведна, -- бацька. а ў ватоўцы абраз Мікалая Цудатворцы зашыты. (ён і дапамог байцу з вайны вярнуцца). а прычыну таго, што яго, бэнээфаўца, дазволілі выстаўляць на стэле, аўтар патлумачыў тым, што Лукашэнку распавялі гэтую гісторыю пра абразок сьв. Мікалая. і прасьлязіўся Рыгорыч, і даў дазвол...
ну, я слухаю, іншыя гледачы таксама. далей пра лёс мовы гаворка пайшла. я сыходзіць сабраўся, гляджу, а на суседнім зэдліку дзяўчына кніжку сядзіць чытае. "Мова" Марціновіча.

бывае і такое. маленечкая фотастудыя, і сума немагчымасьцяў...

Tags:

Для тых, хто шукае чаго заслухаць для навагодняга настрою, -- мой маленькі навагодні топ.


1. Дзед Мароз Блюз. Студыйны варыянт (хаця канцэртныя больш настраёвыя). Для тых, хто жадае распусьціцца ў вясёлцы. Прыўкрасны пачатак дня, і начы, і жыцьця, і зносу вежы.


Прослушать или скачать Аквариум Дед Мороз Блюз бесплатно на Простоплеер
рыд моCollapse )
Нясумных калядаў!

Вы-Nicki 2014

Ну і крышку сумбурных патыпу-вынікаў.
Як і казаў, сышоў з фб. Праўда, быўшы выдаліўшыся потым аднавіўся там. Ня корысьці дзеля, а токмо волею пославшей мя жаны. Дакладней, -- вайны. Не маёй вайны, так бы мовіць, але мусіў прыняць бок, бо адседжвацца ў бункеры, калі ірвуцца снарады на літпалігоне, не выпадала.

Дзякуй 2014-му, які шмат чаго мне адкрыў. І ў сабе, і ў тых, хто вакол, і ў нашых зь імі стасунках. Калі зусім сьцісла: дзякуй, год, табе за крылы.

За гэты год крышачку падзабыў, шо-я-паэт. І дзякуй добрым людзям, якія мне пра тое нагадваюць.

Персанальны дзякуй volka_z_bolkava за файны паэтычны квэст, які будзе цікавы нават тым, хто быў пазбаўлены асалоды яго разгадваць: http://volka-z-bolkava.livejournal.com/117427.html
Звышдзякуй адной asobina за самыя лепшыя праваслаўныя Каляды (якія ўпершыню адзначаў 24-га сьнежня).

Усіх віртуальна абдымаю! Перазімуем -- болей пачуем)

Tags:

Dec. 18th, 2014

выклалі ў сеціва нашую зь Віталём Краўчанкам гутарку. праграма "Бліжэй да зорак". запіс ад 30 лістапада. ну, (сьціпла) зоркай я сябе не лічу. але перадача душэўная. дзякую вядоўцу! раю зьвярнуць увагу (тамака па спасылцы і іншыя зоркі; 62 выпускі).

http://www.tvr.by/bel/radiostolprdch.asp?pr=zorki2

то пампуйма!

Tags:

беларукая літаратура

Tags:

Бугага

Учора на менскім канцэрце "Акварыюма" кіраўнік гэтага ВІА абвесьціў аб роспуску калектыва.
І вось варта было нам перадаць нумар "Дзеяслова" зь перакладамі расійскай рок-паэзіі...

ЗЫ
У гэтым жарце толькі палова жарту. Ён сапраўды сказаў, што пасьля гэтага канцэрту гурт у такім складзе існаваць перастане.
Атмасфера на сцэне была пафасна сумная.
Прасьпяваўшы зь пяток кампазіцыі з "Солі" і "Фікуса", БГ уздыхнуў: "Шкада, што вы ня можаце таньчыць". Мы (я:)) пачалі крычаць: "Можам-можам, ня праўда!" І палова залы (а перадусім -- гаўбцы) ламанулася да сцэны і ў праходы. Відаць, кіраўнік ВІА быў ня дужа да таго гатовы. Бо нельга сказаць, каб песьні гучалі такія ўжо танцавальныя.

Але.
Гэта быў лепшы канцэрт "Акварыюма", на якім я быў. Перад тым тры начы амаль ня спаўшы, думаў, што не змагу адэкватна слухаць і рэагаваць. Але ж не дзякуй падляшскай амброзіі. Усё было в полный рост.
І "Дзеяслоў" мы-такі перадалі:)

Боб яго ведае, што будзе далей. Але відавочна, што нешта будзе)
Гартаю стужку.
Столькі новых і цікавых аўтараў!
Дзякуй вам, шаноўныя, і -- зь зімой!

66643399

61

Усix прыхiльнiкаў творчасьцi Названага-У-Гонар-Кветак-Ёшывары -- са сьвятам!

!!!ПРОДАЮ!!!

Originally posted by artgapan at !!!ПРОДАЮ!!!
Дербаним прекрасный байк!
Почему дербан? Байк используют не по назначению, скучно бедняге)
По традиции начинаем дербан с продажи рама+вилка и никак по другому
комплектуху распишем чуть позже.
РАМА: SANTACRUZ CHAMELEON.Рама в прекрасном состоянии, царапины минимальны, по назначению не использовалась.
ВИЛКА: Легендарный ШИВЕР! Мурзилка в отличном состоянии, ноги чистенькие, вилоньку нужно перебрать.
Цена: рама оценивается в 250$, вилка в 300$. Значит вместе 500$
все остальное в личку
ps- байк в сборе обойдётся ровно в 800$
Буду рад за репост (Байк сынули моего)

DSC_001

DSC_002

як у нашым у раі)

Усім прывет!
Паглядзеў у каляндар і жахнуўся: вось ужо больш як тры гады бываў я ў сваёй жж-хаце госьцем. То бок заскочу на хвілінку, гляну, хто ў нашым утульным мястэчку шчэ жывы, і ўцякаць у вялікі мегаполіс, да сварак ды звадак. Альбо зазірну, надрапаю іржавым цьвіком некалькі радкоў на чэзлай тынкоўцы – і драпака…
То вось хачу папрасіць шаноўных сяброў (покуль сам павуціньне па завугольльлях здымаю ды пыл з абразоў сьціраю) параіць кагосьці "новенькага" ды рэгулярнага каго, магчыма, праз сваю здраду адсутнасьць ня ведаю. Ясна ж, зьвяраць з маім сьпісам ня трэба. Калі ўжо ёсьць гэты чалавек у мяне – тое й добра. Rider'y ніякага: каго вам падабаецца чытаць, таго і прапаноўвайце.
Загадзя дзякую)

Nov. 25th, 2014

Шчасьце ня мэта, а звычка.
(мапед ня мой)
Ты сядаеш за стол
не клапоцячыся пра наступствы.
Быццам бы ракенрол
не памёр,
быццам добрая рыфма
апраўдвае ўсе напісаныя тутака глупствы,

быццам бы памяняць падфарціла
абрыдлае гіры* на крылы,
быццам зьніклі з экрану
крыклівыя хары ды рылы,

быццам словы знайшліся
і склаліся ў слушны радок.
Быццам Бог напісаў у зваротным
кароткае “ок”.

Час раскідваць бутэлькі
і час іх зьбіраць па дварах.
Час маўчаць і заплюшчваць вочы.
Час нявечыць малюнак
і спальваць чарговы свой страх…

Ты сядай, але помні:
няможна ў адную страфу
трапiць двойчы.

* Гіры – пачуцьцё абавязку (япон.)
Выдаліўся з фэйсбуку.
Штуршком стаў допіс veragodna. Эмацыйным штуршком.
Ніякіх канкрэтных прычынаў. Ніхто не пакрыўдзіў. Ці -- сам не напісаў чагосьці, за што сорамна. Проста зразумеў, што час вяртацца дамоў.
ФБ конча ператварыўся ў тэрыторыю крыкуноў. Гэта не азначае, што там ніхто цікава ня піша. Але крыкуны забіваюць эфір. Затрольваюць, ператвараючы любую простую думку ў дыспут, а складаныя думкі абсмоктваюць да прымітыву. Энтрапія гневу зашкальвае, і ты ловіш сябе на тым, што запальваесься на раз з-за нейкай фігні. Нават засьпеў сябе за тым, што падпісваюся на каменты да нейкага патыпу палемічнага накіду (а іншага тамака, здаецца, амаль не засталося).
Ясна, што гэта кошт і вынік масавасьці. Хтосьці з гэтага выходзіць шляхам жорсткага фрэндэцыту. Але -- ні часу, ні натхненьня)
Проста стаміўся. Зразумеў, што раздражненьне ад чытанага пераважыла цікаўнасьць.
Адзінае што, была хуткая зручная сувязь. Але хто трэба знойдзе.
Не абяцаюся, што буду рэгулярна пісаць сюды. Хіба што -- калі зусім будзе ужзамужневтерпеж.

І гэта... столькі часу зьявілася! Паспрабуйце, не пашкадуеце)
Больш ніколі братамі ня будзем мы
ні цяперака, ні ў будучыні.
Няма духу ў вас свабоднага –
нам ня быць з вамі нават зводнымі.

Вы сябе ахрысьцілі “старшими” –
мо й малодшыя мы, ды ня вашыя.
Безаблічныя, хоць і шматлікія.
Вы агромністыя, мы – вялікія..

А вы цісьнеце… вы ўсё “маетесь”,
ды падавіцеся сваёй зайздрасьцю.
Воля – слова вам незнаёмае,
вы зь дзяцінства ў вязьніцы замкнёныя.

У вас дома “маўчаньне – золата”,
а ў нас тут кактэйлі Молатава.
Так, у нас цячэ кроў гарачая,
што ж вы нам за “радзіна” сабачая?

Страхам вочы ў нас не засьмечаныя,
і бяз зброі мы – небясьпечныя.
Пасталеўшы, зрабіліся сьмелыя,
ўсе у снайпераў пад прыцэламі.

Каты нас на калені ставілі,
але мы, як адзін, паўсталі ўсе.
І дарма пацукі хаваюцца –
сваёй злосьцю яны падавяцца.

Вам шлюць новыя зьверху зага́ды,
а ў нас да нябёс барыкады.
У вас Цар, у нас – Дэмакратыя.
Не скажу ўжо ніколі “браты” я вам.

Настасься Дзьмітрук
Пятыя суткі доўжыцца вайна.
Варта палегла першаю,
пасьпеўшы паслаць
сігнальны фаерверк
рэштаю сьняданку
паўз рот і нос.
Штодня вы атрымоўваеце зводкі
зь месца ваенных дзеяньняў.
Мяркуючы па колькасьці лейкацытаў,
што зьявілася ў ранішнім баявым лістку,
апошнія сілы дэмабілізаваныя і кінутыя ў бой.
Моладзь і дзеці…

Учора на вайсковай нарадзе
было вырашана ўвесьці цяжкую артылерыю –
трэці антыбіётык.

Пятыя суткі гэтае маленькае схуднелае цельца змагаецца.
Пятыя суткі ты глядзіш, як яго ліхаманіць і трасе.
На пятыя суткі, працершы пыл з абраза, кладзесься з малітваю.
Каесься ва ўсім зьдзейсьненым і нязьдзейсьненым
(у гэтым жыцьці і ў ранейшых).
Абяцаесься выправіцца,
заняцца дабрачыннасьцю.
Не заглядацца на тых, хто дзеля гэтага створаны…

Твайму хлопчыку
10 месяцаў.
І ты просіш у яго дараваньня
“за тое, што твой тата баязьлівец, самалюб і, да ўсяго, казачны дурань, які лічыў квадратныя метры, думаючы, што ня зможа камфортна існаваць у гэтым дзіцячым садку…
Сыне, застанься, нам так шмат чаго яшчэ трэба абмеркаваць з табой”

Проста запомні гэта
як мага надоўга.
Упырснуўшы ў вену навіны
гарачыя, з каваю ўперамешку
(перш як працоўны ты-дзень пачаць),
абавязкова цяпер павінны мы
зьдзейсьніць па стужцы прабежку.

Даведацца, хто нарадзіўся,
хто акаціўся, а ў каго – дзіця,
хто сам зьдзяцінеў ушчэнт, хто ажаніўся
і ў які сёньня бок ракеты ляцяць.

Хто апрануў вышыванку,
а хто яго пасьпеў залажаць.
Хто піражок сьцягнуў, хто склаў танка,
а хто, на танку, едзе мір абвяшчаць.

Лайкнуць – справа абавязковая –
(з карпаратыўнае этыкі)
некалькі вершаў, ясна, іх не чытаючы:
хіба ж чаго накрэмзаць новага
здольныя гэтыя, бляха, паэтыкі.

Урэсьце, паставіць курсор
на поле “Што ў вас сёньня на думцы”.
Колькі хвілінаў паўзірацца ў манітор
і напісаць: “Ні чарта, сябры.
Не крыўдуйце)”

Latest Month

November 2016
S M T W T F S
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930   

" "

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com
Designed by yoksel