гэта, вядома ж, сумна, што Аўтарадыё не ўваскрэсьне (а ці хтосьці ўсур'ёз верыў у адваротнае?).
але вось тое, што Сталіца ўрэсьце вернецца на ФМ лічу файнай навіной. і хвалі ўжо вядомыя. прынамсі, гэта адзінае радзіва, дзе рэгулярна дагэтуль (!) ставяць ляпісаў. праўда, на эфэме ўсё можа карэнным чынам зьмяніцца...

калісьці ў артыкуле "Стэфан Эрыксан як гонар нацыі" наш часопіс ужо асьвятляў гэтую тэму: http://viershnick.livejournal.com/88738.html

"Самые лучшие покупатели, не скрывают риелторы, это россияне. В основном — этнические белорусы. Люди выходят на пенсию, приезжают в Минск.
— А не миф ли это? Зачем россиянину место на белорусской «Рублевке» в болоте?
— Как-то услышал такую фразу: если у Америки есть Мексика, то у России — Украина. Дома россияне зарабатывают деньги, в Украине прячутся, а в Беларуси живут..."

цікавы рэпартаж.
а, ну і "абмеркаваньне" - таго, дастаўляе...
тут: http://realt.onliner.by/2012/01/20/rubl

спадарства!
пільна трэба апошнія кнігі У. Ахроменкі і Я. Максімюка. хто б мог даць пачытаць? літаральна на пару дзён (чытаю я хутка). акуратнасьць гарантую.
заг. дзяк.

гэта зімо нвт мае врш сталі крцейшы
бо н мрзе толькі і скажш
нхй

(с) Андрэй Адамовіч

той хто змог убачыць сябе па-за сабой
наўрад ці павядзецца на танныя коміксы
пра планету як вязьніцу
і канвой з анёла-ахоўніка за сьпінай

той хто меў патрыманую “бэху”
ужо не перасядзе нават у новую “жыгу”
вытворчасьці тальяцінскага аўтазаводу

той хто кахаў каралеўну
ніколі ня будзе жыць у законным шлюбе
з надзіманай гумовай лялькай


:)

Насьця, убачыўшы партрэт, тоесны гэтаму юзерпіку (фармату 20х30, бонус-падарунак ад пана фатографа), спачатку запішчала, як часта робіць, калі пазнае на фотаздымках кагосьці зь сям'і, а пасьля пракаментавала ўбачанае: "Тата, тата! Тата ка-ка-ка"
А што - някепская ідэя для новае фотасесіі зь беллітаратрамі. А ў якасьці спонсараў - якуюсьці фірму сантэхнікі падпісаць...

штосьці я ўсё пра дзевак і пра дзевак.
учора Даньчыку грукнула 5 (пяць) гадочкаў. была вельмі насычаная праграма. зраньня езьдзілі ў Косма. пасьля - чалавек дваццаць гасьцёў (зь іх - палова дзіцяў), якія нейкім цудам зьмяшчаюцца ў нашай гумовай кватэрцы.
калі ўвечары, пад тортавыя сьвечкі, усе жадалі ўсяго-ўсяго, сам юбіляр пажадаў наступнага: няхай бабушка Тая яшчэ доўга не памірае (б. Тая - гэта прабабуля з Барысава).
мая маці кажа, што яму будзе вельмі цяжка жыць. а я кажу, нічога - вось толькі аддам на харошую "барбу". думаю, што айкідо будзе самае тое)

два гады таму мы (канчаткова) страцілі сяброў. жонка - лепшую сяброўку. я - лепшага сябра. часам бачымся зь імі на вуліцы, бо жывем побач. для мяне да сёньня шмат незразумелага ў тым нашым растаньні. дакладней - усё незразумела. усё, што я ведаю, - выключна плён аналітычнага мысьленьня...
але чым далей, тым болей разумею: добра, што ўсё здарылася так, а не інакш. фармальна - з-за нейкай драбязы. бо, напэўна, здарылася яно б у кожным разе. дык вось, добра, што з-за фігні, а не празь нейкую сур'ёзную сварку, якая б рэхам (брэхам:)) адгукалася й не давала жыць нам спакойна яшчэ доўгія гады.
асабіста мы не хацелі "сварыцца" і рабілі пэўныя захады да прымірэньня. але дзякуй ім, што разрулілі гэта малой крывёй. праўда дзякуй...

у перад- і пасьлясьвяточных клопатах не было калі й павіншаваць шаноўную сябрыну з Раством. учора з жонкай спавядаліся (дзеткі, ясна, былі пры нас, так што давялося без чаргі лезьці, чаго я асабіста не люблю, але прамерзьлі дужа ж). сёньня - прычасьціліся й пайшлі ў госьці да Таніных хрэсьнікаў і маіх пляменьнікаў... акрамя гэтых традыцыйных дзеяў, наведалі гэтымі днямі аж дзьве евангелічныя царквы - на Чайкоўскага і на Собінава. атрымлівалі кранальна ўпакаваныя падарункі ад добрых Самарыцянаў. а чо нам?))

вось жа, усіх - з найсьветлымі Калядамі!


мае пррынцэсы:

Hi viershnick, borisakunin has added you to their Friends list.

дробязь, а прыемна

"Я думаю, что в 2012 году Москва (и вообще Россия), станет самым интересным и важным местом на земле. Как четверть века назад, во времена Перестройки, сюда будут обращены взоры всего мира. Борьба пробудившегося гражданского общества с авторитарным режимом – зрелище захватывающее.
Столкнутся две России – «открытая» и «закрытая», демократическая и «арестократическая».
Мы будем вовсю использовать наше естественное оружие – открытость, апелляцию к разуму и порядочности, веселую уверенность в своей правоте; противная сторона тоже будет сражаться чем умеет: провокациями, спецоперациями, подковерными маневрами и шулерством.
Наступать будем мы, они - пятиться."

адсель: http://borisakunin.livejournal.com/50158.html


наіўны чалавек...

езьдзілі з Данікам па справах, а дзяўчаты хату пільнавалі. Яна завяла старую кружэлку: "а кім працуе наш татанька?". "А наш тата працуе паэтам". "А ета як?" "Ну вершы піша, разумееш? Ён нават некалькі кніг напісаў. Хутка, можа, яшчэ адну напіша" - Таня паспрабавала ўзяць сур'ёзны тон, каб прывіць дзіцёнку павагу. Яна, зьдіўлена й зь недаверам: "А вершы ета што?" "Ну сьціхі, разумееш?" і тут Яну азарае: "А, наш татанька... Бараш!" і пачынае рагатаць: "наш тата Бараш!" Таня казала, што доўга не магла супакоіцца, хадзіла і паўтарала - так Яне ўласны жарт спадабаўся...

а сёньня хадзілі з старэйшымі і пляменьнікам у Дом кіно на "Сьмяшарыкаў". зроблена файна. квіток - 5 тыр. (я, праўда, крышку прыснуў, бо леглі а чацьвертай...)

з нам. рэдактара "Нашай нівы" абмяркоўваем праблему прафанацыі ў вызначэньні лепшых літ. выданьняў. да дыскусіі далучыўся рэд. "Архэ". тут: http://tsikhan.livejournal.com/105775.html

Вынікі і адкрыцьці гэтага году былі зьвязаныя з асэнсаваньнем некаторых базісных канцэптаў уласнай экзістэнцыі, з(а)горнутай, натуральна, на ўнутраных чыньніках асэ.. (далей неразборліва).

Калі ж казаць пра вынікі так бы мовіць інтэлектуальна-эстэтычнага вектару, то ў мяне цягам гэтага году высьпеў цэлы шэраг – з большага несфармуляваных і нявыказаных (а можа – невыказных) – ідэяў. У асноўным яны, як і ўсялякая ідэя (“когда б вы зналі із какого…” – соры за банальнасьць), вырасталі з эпігонства. Ну і – са звычайнай чалавечай зайздрасьці… Так-так, паглядзеў (прачытаў) – і таксама ТАК захацелася. Вось, што выклікАла ў мяне асаблівую зайздрасьць цягам досьледаў апошняга году.
Пра “НЛО” я ведаў яшчэ са студэнцкіх часоў. Часам пагортваў сьвежыя нумары ў чыталцы інустытута літаратуры. Але толькі нядаўна прыйшло разуменьне: блін, у нас нічога падобнага ніколі не было (ой, як ня хочацца, але мушу дадаць – і ня будзе). Ніжэй дзьве цытаты з інтэрвію "Пісьменьнікі не пасьпяваюць думаць" з мудрай рэдактаркай гэтага цудоўнага часопісу і спасылачка, па якой лёгка патрапіць у трусіную нару іншасьвет.

"Если традиционный издатель интеллектуальной литературы довольствовался двумя-тремя процентами годовой прибыли, причем всю выручку от коммерчески успешных книг вкладывал в убыточную экспериментальную новую литературу, то медиаконцерны исповедовали совсем другую философию книжного дела. Концерны рассчитаны на получение большой прибыли: 15-20 процентов, а такой быстрый оборот денег гарантируют только бестселлеры. Что такое бестселлеры? Это, как правило, тиражирование уже усвоенных старых идей. В результате из издательского плана стали исчезать качественные художественные и научные книги как коммерчески невыгодные. Повторюсь, новые идеи вызревают преимущественно в малых издательствах. И там происходит самая важная, по большому счету, интеллектуальная работа. А поскольку ни сама эта работа, ни издательства больше не нужны, поскольку рынок больше не хочет ни "ждать", ни вкладывать деньги в долгосрочные интеллектуальные проекты, соответственно, нет и продуктивных новых идей"

"литературные скандалы с начала эпохи Гуттенберга были одним из факторов успеха. В истории литературы таких примеров тысячи. Вспомните Байроновские эскапады, дендизм и острословие Оскара Уайльда, эпатаж Маяковского и проч. Частью писательской стратегии всегда было позиционирование себя как общественной персоны. Просто медиа сделали это более выпуклым, заметным: телевизор, телекамера, youtube заставляют писателя работать над своим публичным имиджем. Если сегодня на публике появится взъерошенный писатель в убогом пиджачке, то, будь он хоть трижды гением, он потерпит сокрушительное фиаско. Конечно, это жестоко и несправедливо. С одной стороны, он должен создавать новые художественные смыслы; с другой стороны, он должен осваивать навыки актерской профессии"
(http://nlobooks.ru/rus/publishing_house_of_nlo/734/index_tplid4_recid449.html)

І – з таго ж самага прынцыпу не было й ня будзе – яшчэ адно адкрыцьцё (праўда, з супрацьлеглага боку). Літаратурны праект “Этнагенэз”. Сябар даў паслухаць адну аўдыёкнігу і – трывала падсадзіў. Не скажу, што гэта Літаратура. Не скажу, што ўсе тэксты трымаюць высокую планку. Але можна толькі марыць, каб хоць адна беларуская аўдыёкніга была зроблена на такім класным роўні (галоўнае - было б што рабіць(((). Лінк - а раптам каму цікава: http://www.etnogenez.ru/

глядзелі па бт рэпартаж. у Колі моцны нервовы цік. нічога дзіўнага, вядома ж...

а гэта - пасьля прафсаюзага ранішніка - мы завіталі ў г.ц. сталіца. пакатацца на шкляных ліфтах. пад'есьці дэсертаў у бістро са звыкла мітусьлівым персаналам. пафоткацца зь дзедам марозам. чацьвертым ці пятым за гэты тыдзень. мы вырашылі, што гэты - і ёсьць той самы сапраўдны. бо спытаўшы пра пажаданьні - ён цудоўным чынам зьнік. Данік выказаў меркаваньне - паляцеў выконваць жаданьні...

Яна. ля чырвонага касьцела. пасьля службы У. Завальнюка.

сёньня ў трох групах даваў выніковую кантрольную. ну, кантрольная, - гучна сказана. так, міні-тэставаньне па гістарычных этапах ад Тураўскага да Тарашкевіча...
першая група напісала даволі сярэдне (хаця і значна лепш за многія ранейшыя). другая - даволі добра (4 працы зусім без памылак, чаго раней ніколі не было, да таго ж ад даволі пасрэдных студэнтаў). ну ясна, што другая група напісала не без дапамогі першай.
а вось трэцяя група напісала проста бліскуча. прычым склалася ўражаньне, што тыя нешматлікія памылкі, якія былі, дапускаліся адмыслова, бо на складаныя пытаньні былі 100 адс. правільныя адказы. я прыфігеў, бо ведаў, што яны прыйшлі да мяне, ня маючы зносінаў з папярэднікамі...

адказ знайшоўся, калі я на дошцы пісаў сваё прозьвішча для запаўненьня заліковак. апынулася, што проста ў запарцы забыўся прыбраць правільныя варыянты адказу, якія пісаў для разбору палётаў парай раней...

шаноўных сяброў-каталікоў і прымкнулых (:)) - з Надыходзячым!

Панкавец - маладэц!

upd: Коктыш і Зыблюк тэж.

ну і на разьвітаньне - фота для ўсіх, хто пасьціцца:

Саюз беларускіх пісьменнікаў запрашае на прэзентацыю новай кнігі беларускага мастака і пісьменніка Алеся Тарановіча “Берлінская мазаіка”. Імпрэза пройдзе 28 снежня ў кнігарні “логвінаЎ” пры падтрымцы кампаніі "Будзьма беларусамі".



З 1998 года Алесь Тарановіч жыве і працуе ў Нямеччыне, жыццю на чужыне, сучаснай Нямеччыне і немцам, а таксама Беларусі і беларусам прысвечаныя эсэ з яго новай кнігі, якая сёлета выйшла ў серыі “Бібліятэчка часопіса Дзеяслоў”.

На прэзентацыі “Берлінскай мазаікі”, акрамя самога аўтара, выступяць:

Алесь Разанаў,
Леанід Дранько-Майсюк,
Барыс Пятровіч,
Алесь Пашкевіч,
Анатоль Івашчанка
ды іншыя.

Пачатак імпрэзы ў 18.30.

Адрас кнігарні “логвінаЎ”: пр. Незалежнасці 37а.

крыніца: http://lit-bel.org/by/news/2598.html

НН пераходзіць да стражэйшай рэдактуры каментаў, што прыходзяць да артыкулаў.

Чытаць цалкам: http://nn.by/?c=ar&i=65488

учора забралі з друкарні частку накладу - адвезьлі на падпіску й раскідалі па асноўных пунктах:
"Акадэмкніга", "Кніжны салон", Управа БНФ (новы офіс на Чарнышэўскага).

самае смачнае ў нумары (імха, зразумела ж) - паэма Някляева "Турма", працяг згадак Усені, новая кружэлка-падарунак Беланогай "Ніткі". ну і, вядома ж, - чаканы раман-прыпавесьць Пашкевіча "Сім победіші". ужо чытаю і, калі складзецца, хутка напішу і пра раман, і пра аўтара...

ў нашым сьмеху,
у нашых сьлязах
і ў пульсацыі вен:
перамен!
трымайся, FEMEN...

сёньня:
а 10-й адвёз Яну на маляваньне.
разам зь ёй закінуў шэсьць пляшак "шампуня" - у падарунак да НГ розным настаўнікам Даніка, якога Танечка павяла а 10:20. у гэты час мой бацька сядзіць з Насьцяй (тады як маці - з найменшай сястры, бо ўсе паехалі ў Налібоцкую да Дэдмароза).
зь 10:15 - чатыры пары.
Танечкін бацька а 15-й 30 забірае Даніка ў басік...

ну і г.д. і гэтак штосуботы (і прыблізна гэтак штодня)

але, як ні дзіўна, усё пасьпяваю. акрамя паесьці і, бывае, паспаць)

няма часу толькі на калязьездавыя разборкі. і дзякуй Богу!

асабліва ні часу, ні сілаў, ні натхненьня на допіс пра зьезд не было, але патэлефанавалі зь еўрарадыё, і я даволі сумбурна набалбатаў сваю візію:
Івашчанка: Бахарэвіч заклікае да таго, супраць чаго сам змагаецца - Euroradio


да сказанага дадацьму, што акурат "параза маладосьці" выклікае найбольшы сум, а не заява Бахарэвіча, галасаваньне ажно траіх сяброў СБП супраць мараторыя аб сьмяротнай кары й нават - ня тое, што сайт СБП ні разу не згадаў пра існаваньне Славаміра Адамовіча...
адзін толькі В. Жыбуль патрапіў у сьпіс радоўцаў (ды й тое зь перавагай у адзін голас сьледам за А. Хадановічам). пра гендэрны баланс лепш зусім змаўчу (у васьмёрку тых, хто зрэзаўся ў раду было дзьве жанчыны, цяпер іх, здаецца, дзьве застаецца на 35 чалавек)...
напраўду зьдзіўляе, як дзесяць год таму яны абралі сабе 30-гадовага старшыню...

парадавала і рэпліка чалавека, які, пачуўшы псеўданім Анка Упала з вуснаў экс-старшыні, які пералічваў імёны й дасягненьні творцаў, прапанаваў (і, мне падалося, амаль сур'ёзна) выступіць зьезду з патрабаваньнем забараніць гэты шкодніцкі псеўданім. хто гэта быў сказаць ці самі здагадаецеся?..

і вось. тым, хто пачаў агітацыю супраць "саюза Пашкевіча-Пятровіча" заўважу:
1. калі пацан сказаў, што цяпер не знаходзіцца ні ў воднай творчай арганізацыі - як жа ш сяброўства ў Пэне?
2. чаму Альгерд зьвярнуўся па абарону ад чалавека, які не ўваходзіць у склад СБП, да ГА "СБП", а не да Пэн-цэнтра, статутны абавязак якога - акурат абарона падобнага кшталту?
ну і 3. якая на хер саўковасьць, калі апанент (Якавенка) ня проста запрашаецца на зьезд, але яго абвінаваўчы пасквіль раздрукоўваецца лікам 400 асобнікаў і дадаецца да агульнай праграмы нарады...
вы, панове, зусім паблыталі паняткі. і гэта... пыха ў некаторых часам зашкальвае ўшшшчэнт(((

upd: http://www.svaboda.org/content/article/24419894.html

Максу Багдановічу і ўсім, хто ляціць да зор...

мае дарагія
сябры па няшчасьці
браты па жж
і сёстры па асьцы
завіслыя ў чаце
над прорваю ў жыце
у гэтым бяздарным
бязрадасным часе
у гэтым дасюль не закончаным джазе
у творчым экстазе
лытдыбравым сказе
вы сёстры і брацьці скажыце:
нашто вы марнуеце гэтыя жыцьці?
на што вы марнуеце гэтыя жыцьці?!?
завіслыя ў часе
скажыце…

нашто тыя сваркі і звадкі і цёркі
нашто тыя вартыя сьмеху разборкі
калі мы ляцім да нязнанае зоркі
абмазаўшы воскам здранцьвелыя пёркі
навошта, га, ёлкі-йголкі?..

не на ўсе выпускі стае часу (чукча ж не чытацель:)), але вось якая агульная эмоцыя: калі б у мяне было хоць крышачку мазгоў калі бы мне бы выпала бы выкладаць белліт філолухам, я б ведаў, на чым будаваць курс лекцыяў.
хаця, хоцькі-няхоцькі, у блізкім стылёвым ключы выкладаю гістарычныя этапы разьвіцьця белмовы і дарагім сваім тэхнарам. вядома ж, зьнізіўшы інтэлектуалізьм па мажлівасьці да ўзроўню плінтуса й не абцяжарваючы датамі й прозьвішчамі, але даволі падобна ўсё ж. бо інакш - не хапіла бы глоткі для лекцыяў. а так - трохі ходзяць і трохі слухаюць...

што да хобітаў і, перапрашаю, хунвэйбінаў, то (акурат нядаўна пачытаў раман пра культурную рэвалюцыю) менаваць Бахарэвіча (а тым больш Васючэнку, зь якога астапа й панесла) хун-нам - па меншай меры бязглузда (пры ўсёй павазе і г.д.)...