Шаноўнае спадарства!
Можа хто мае гадзіньнік для гульні ў шахматы? Трэба на адзін вечар (у творчых мэтах)...

тут празь мяне ледзь ня ўзьнік канфлікт. сьпяшаюся выправіць сітуацыю й адказна заяўляю, што:
13 лістапада вечарына "Бум-Бам-Літ" у БНТУ адбылася Ў МЕЖАХ АГУЛЬНАНАЦЫЯНАЛЬНАЙ КАМПАНІІ "БУДЗЬМА"!

Трэба сказаць, што вечарына прайшла на ўра. Асабліва парадаваў паэт Віктар Лупасін, які, натхнёны мейсцам дзеі (аўтатрактарны факультэт) прачытаў нізку вершаў пра розныя віды савецкіх аўтамабіляў.
Пасьля бліскучых выступаў былі разыграныя прызы - торбачкі ад "Будзьмы" з укладзенымі ў іх сьвежымі "Дзеясловамі" за лепшыя пытаньні. Прыз традыцыйна ўручаўся за найлпешае пытаньне да выступоўцаў - літаратараў З.Вішнёва, С.Мінскевіча, А.Спрынчан, В.Лупасіна. Сярод пытаньняў (а іх прыйшло ад студэнтаў дзясяткі два) найбольш запомнілася: "Што вы курыце", на якое кожны літаратар даў разгорнуты адказ)))

У прынцыпе, вечарынка закрытая (то бок для студэнтаў названае ўстановы), але, калі камусьці цікава, думаю, вольныя месцы будуць.
Вось жа (пятніца, 13-е, усё цалкам у духу выступоўцаў)), у 8-м корпусе БНТУ (адрас, на жаль, ня ведаю, гэта будынак Аўтатрактарнага ф-ту - адзін прыпынак на трамваі ад пл. Я.Коласа ў бок Зял. лугу) адбудзецца сустрэча з:
Зьмітром Вішнёвым, Сержам Мінскевічам, Віктарам Ывановым
Пачатак аб 11-й 40. Аўдыторыя 2П.
(уваход па залікоўках:)))

удакладнена:
да гэтай пачэснай кампаніі ласкава пагадзілася далучыцца Аксана Спрынчан!

Выграбаючы старажытнымі іржавымі граблямі лісьце з алёсаўскага саду пад кволым антыдэпрэсіўным дажджом, прыгадаў свой даўні нашаніўскі опус: http://www.nn.by/index.pl?theme=nn/2003/37&article=14
А наагул. Нішто так не супакойвае расхістаныя нервы, як салодкі дым з коміну, які ўдыхаеш, стоячы пасярод позьняе восені...

прачытаў свабодаўскі форум. з асалодай і ўвесьчасным неўразуменьнем ад таго, што Альгерд на гэную экзэкуцыю пагадзіўся...
з адным толькі не пагаджуся. "лісты зь лесу" ўсё ж моцная кніга. вось жа, нейкім таемным чынам ува мне спалучаюцца самыя цёплыя пачуцьці і да Бахарэвіча, і да Севярынца. п'ю за іх здароўе!

(вядома, я не анёл, і ёсьць рэчы, можа, больш глабальныя, пра зьдзяйсьненьне якіх варта было б шкадаваць, але вось гэты ўчынак 15-гадовае даўніны гняце й выклікае ў мяне насамрэч пачуцьцё сораму дасюль. як нішто іншае)

Прамінуў сёмы клас (самы дурны час – калі не зразумела абсалютна, хто ты, што й куды...). Канец жніўня й, адпаведна, вакацыяў. (трэба сказаць, што 7 жніўня ў мяне дзень народзінаў, які за ўсё сваё школьнае жыцьцё я ні разу не сустракаў у бятоннай вязьніцы, а пераважна на якой рэчцы ці возеры...) Вярнуўшыся ў горад-хорар, атрымоўваю тэлефанаваньне ад сябра, зь якім мы былі не разьлі вада з другога класа. “Ты тут? То мы зараз да цябе зойдзем”. “Мы” – гэта ён і другі мой найлепшы сябра Саша Мурзаў.
Званок у дзьверы. На парозе Коля й Саша, хаваюць рукі за сьпінай. “Што там у вас?” – пытаюся. Яны ўрачыста дастаюць і працягваюць мне скрыначку з тортам. “Мы тут эта, на чаёк...” – бачачы маё неўразуменьне й тое, што я дасюль трымаю іх на лесьвічнай клетцы. А я так і стаю перад дзьвярыма, не пускаючы іх у кватэру... І штосьці са мной стаецца. Я разьюшваюся й кажу ім, нібыта яны да мяне жыць просяцца: “Які на фік чаёк? Чаму загадзя не папярэдзіць было?” і г.д. (пішу й цяпер чырванею) Яны лыпаюць вачыма: “Дык эта.. Хацелі сюрпрыз зрабіць” Карацей, не адбылося ў нас чаяваньня...
Мае дзеяньні, вядома, сьвінскія. Але ім ёсьць тлумачэньне. Няёмкасьць... перад маці. Чамусьці мне было няёмка, што да мяне прыйшлі, не папярэдзіўшы. Ня ведаю. Так мяне выхоўвалі. Цяпер я разумею, што маці (якая ў гэты момант рабіла прыборку ў хаце) нічога б не сказала, а наадварот парадавалася б, але тады... Ды й ні ў маці, вядома, справа, а яна толькі прыкрыцьцё гэтай маёй саўковай сарамяжлівасьці (на той момант торт здаваўся чымсьці шыкоўным, а мяне вучылі не прымаць ад сяброў дарагіх падарункаў, маўляў, няёмка, гэта абавязвае да эквівалетнага адказу...)
Гэтак я згубіў сваіх лепшых (і, думаю, самых адданых) сяброў. Хацеў бы я зь імі сустрэцца, каб паспрабаваць усё патлумачыць, але ў адну раку, як вядома...

зы
і яшчэ крыху не па тэме. мне сапраўды цікава. што такога жахлівага мусіць зрабіць чалавек, якога вы лічыце сябрам, каб вы перасталі зь ім размаўляць?

сёньня ў нашай хаце сьвята!
маёй першай (саменькай каханенькай) дачульцы Яніне 4 (чатыры) гады. памятаю ўсё, як учора...

Вось, які тэкст у дадзены момант для мяне дужа актуальны:

Я спытаў чалавека,
Які прайшоў праз агонь,
І воды,
І медныя трубы:
- Што самае цяжкае
На гэтым сьвеце?

І ён адказаў:
- Прайсьці празь вернасьць.

Спадзяюся, аўтара ня трэба называць?)

сёньня йдзем на "Сплін" (цьху-цьху-цьху)

Хто з намі?

Зь дзяцінства я вучыўся (чытай: сама рэчаіснасьць мяне вучыла) ставіць свае інтарэсы на першае месца. Чытай: быць эгацэнтрычным. Чытай: быць жорсткім. Чытай: быць слабым, калі абставіны апыналіся вышэй за мае жаданьні...
Для таго, хто слугуе свайму эга, немажлівае пачуцьцё шчасьця. Ён ня можа папросту сказаць сабе: я шчасьлівы, тут і цяпер. Дзякуй Богу, што “абставіны” навучылі мяне ставіць сябе на апошні план. Большасьці для гэтага не хапае жыцьця (апошні сказ – голас эга)...
Штодня прыблізна каля 13-й гадзіны, сівабароды чалавек корміць птушак пад маімі вокнамі. Ён ідзе па прысадах, і шлейфам за ім зьлятаюць з карнізаў галубы, з падвальных акенцаў бягуць коткі... (словам, г. званы “кашатнік”. Ці галубятнік?..) І заўжды за ім валачэцца стары беспародны чорны сабака.
Сёньня на шпацыры Данік пабег па ходніку. Адбег метраў на 30-ць. Бачу – на траве ля ходніка стаіць чорны сабака. Я, спачатку не заўважыўшы ля плоту знаёмую сівабародую постаць, крычу: “Данік, Данік, стой!” Данік не спыняецца. Я прысьпешваю хаду, баючыся, каб незнаёмы пёс ня выкінуў чагось, і тут заўважаю гэтага чалавека, які расстаўляе нейкія сподачкі для катоў. Ён паварочваецца, і, мабыць, хоча штосьці сказаць, накшталт: “Ня бойцеся, гэта добры сабака” (мы ўжо ня раз зь ім сутыкаемся), але я пасьпяваю з’арыентавацца й дадаю: “Данік, стой! Ты спалохаеш сабаку”. Сабака мудрымі, падобнымі да гаспадаровых, вачыма глядзіць на мяне й адсоўваецца шчэ на паўметры ад ходніку...
Думаю, папрасіцца да яго ў вучні (не да сабакі, вядома).

Сёньня ночыў на кухні. Не падумайце нічога такога – цалкам добраахвотна) Надзьмуў матрац (была ўжо другая гадзіна начы). Надзьмуваў помпай уручную, каб менш сьвісьцела (ня ведаю, што ўжо там падумалі суседзі на гэтыя механічныя посьвісты цягам пятнаццаці хвілінаў)). Лёг упоперак (матрац, палутарны, акурат умесьціўся па дыяганалі нашае 5-метровае варыўні).
Рэч у тым, што я куражыўся-храбрыўся і-такі захварэў. За тыдзень з майго носу выцекла, пэўна, трохлітровы слоік вадкасьці (пардон за натуралізм), якую некаторыя маладасьведчаныя называюць смаркачамі, але сп. Багвану Шры Раджнішу пераканаўча даводзіць, што тое ёсьць змазкай між тонкім і тоўстым целамі. У выніку апошняй ноччу даў тэмпературу 38 С, чаго са мной не здаралася ўжо гады чатыры (гэта праўда, я лічу, што рэч у тым, што мне папросту нельга было хварэць плюс мой каханы доктар-анёл-абаронца-жоначка). Дзякуй добрым людзям, якія, як хтосьці сказаў бы, сурочылі, але я скажу больш паліткарэктна – паслабілі ахоўныя функцыі імуннай сістэмы, хаця, па шчырасьці, мне тое ўжо не цікава – выйшла разам з хваробай (шкада тых, хто ўласныя недахопы ды непаўнавартаснасьць асабістых стасункаў спрабуе гіпербалізаваць, перакідваючы на іншых. Усё адно некалі давядзецца сутыкнуцца з сабой-сапраўднымі. Нашыя вартасьці ёсьць працягам нашых хібінаў. Сьвятая праўда!)...
Праспаў пяць гадзінаў (а сёмай Яну з Данікам падымаць у садок) пад пяшчотнае булькаценьне лядоўні пад вухам ды парохкваньне 10-дзённай Настуні з залі і прачнуўся цалкам здаровы.
Рыалі файна. Асабліва пад выдатную чытанку – ліставаньне Барадуліна з матуляй Акулінай, дзе студэнт-Рыгорка зь вялікім гумарам апісвае куды больш брутальныя ўмовы існаваньня студэнта сяр. 50-х...
ЗЫ
На гэтым матрацы, дарэчы, нядаўна меўся ночыць Алесь Пушкін, але ня склалася. АМАП, дакажце)

найперш вялікі дзякуй усім за віншаваньні (соры, што не персанальны)!
а мяне цяпер непакоіць вось якая штука:

сёньня зь сямейнікамі-выкладнікамі ўзьнікла спрэчка. колькі часу студэнты еўрапейскіх універсітэтаў чакаюць выкладнікаў (і ці чакаюць хоць колькі), калі тыя спазьняюцца. пра нашыя негалосныя "15 хвілінаў" усе ведаюць (мне тут нядаўна заляпілі цалкам сур'ёзна: "пяты курс чакае тры хвіліны"), а вось як за бугром?..
калі хто мае якісь досьвед, проша падзяліцца. дужа цікава.
(наагул, гаворка пачыналася з агульнага клімату ў прафесійных калектывах, што ледзь ня скончылася міні-мардабоем...)

толькі дашкандыбаў да ноўту й сьпяшаюся падзяліцца з сусьветам навіной:
09.10.2009. а 21:20; 3310 г, 53 см
дзяўчынка))
вось толькі з імем праблема. мне падабаецца Дыяна. і мая старэйшая (гы) таксама паўтарае гэтае імя, калі заходзіла размова пра "малышку". прычым ніхто ёй не казаў, здаецца, што мы таксама разглядаем гэты варыянт.

з радасьцю й лёгкім сэрцам адфрэнджваю berserk5.
хворым няма чаго рабіць у маёй стужцы.
калі б ён назваў мяне быдлам (http://berserk5.livejournal.com/343210.html), я б змаўчаў і проста яго адфрэндзіў. але гаворка там ішла пра самае сьвятое для мяне - маіх дзяцей, на якіх таксама паклаўся цень ад яго высеру. яны ня цалкам беларускамоўныя. наведваюць рускамоўны садок (покуль). бабулі й дзядулі ў іх таксама рускамоўныя. жонка мая мову засвойвае амаль з нуля. мая мара, каб яны былі па жыцьці беларускамоўныя, і я прыкладу да гэтага ўсе намаганьні...

карацей, С.Адамовіч, нічога добрага ад нашае сустрэчы не чакайце.

восем месяцаў

восем месяцаў чаканьня
напаўшэптавых прамоў
вось яно – наканаваньне
вось яно – выпрабаваньне
трэці раз
усё наноў

ўсё наноў: трызьненьні сьненьні
падсьвядомых прымхаў спам
вечаровыя маленьні
й рытуальныя паленьні
ў фортку
зь ветрам напалам

восем месяцаў маўчаньня
(восем вершаў за ўвесь час)
хваляваньні ад растаньняў
я з табой маё каханьне
покуль не пачаўся джаз

На сайце Свабоды ўрэсьце зьявіўся мой рэйтынг пяці найлепшых эратычных сцэнаў у беларускай прозе.

1. Чазенія
2. Шлюбная ноч
3. Не пытайце, што будзе заўтра
4. Каханак яе вялікасьці
5. Партрэт выпускніка на фоне адлігі.

А цяпер пытаньне (да дзяўчат і ня толькі): якія кнігі вы прапанавалі б для чытаньня цяжарнай сяброўцы? Якія беларускія кнігі вы чыталі самі падчас цяжарнасьці й лічыце іх адпаведнымі гэтаму стану?..
(у прынцыпе, у мяне ўжо ёсьць чацьвёрка, але раптам я дзесь схібіў)

Дадалося:
Тут зьявіліся пытаньні: а дзе Глобус зь Някляевым. Падчас перадачы пра іх згадвалася. На сайце ж рэгламент (і анатацыю на Станкевіча падкарацілі, пакінуўшы толькі "парнаграфію", хаця ў мяне было мякчэй).
Вось, каму цікава, як гучаў уступ (радыёперадача пабудаваная ў форме дыялога):
В.А.
Ваш папярэдні рэйтынг быў прысьвечаны літаратурным казкам. Які літаратурны хіт-парад прапануеце нам сёньня?
А.І.
Так, мінулым разам гаворка завершылася на казках для дарослых Адама Глобуса. Лагічным будзе прысьвяціць сёньняшні рэйтынг эротыцы. Можа падацца, што імем Адама Глобуса ды скандальным раманчыкам Уладзімера Някляева “Лабух” яна й вычэрпваецца. Сапраўды, эротыка па-беларуску дагэтуль ня мае тае крытычнае масы тэкстаў, што дазваляла б казаць пра наяўнасьць гэтае зьявы як такой. І ўсё ж творы, дзе эротыка прысутнічае, больш за тое, – дзе яна мае высокую ступень мастацкага выяўленьня, а ня проста апісвае ці канстатуе сам працэс, вылучыць мажліва.

Сусед па кватэрным блоку бацькоў (гэткі тыповы прадстаўнік новае хвалі менскае ліміты, пажарнік, звычайна крыху нападпітку, зь якім мы даўно не сустракаліся, а ў яго ўжо павырасталі сыны-ласі, якіх я памятаю шчэ жалудамі)), убачыўшы, што я вылажу з машыны (каб адшпіліць Яну і Даніка) з павагай у голасе і ўхвальным кіўком у бок аўто: “Што, тваё?..” Я, упэўнены, што гаворка пра дзетак: “Маё. А чье же”... Заходзім у пад’езд, ля ліфта ён зноў пытаецца (ужо зь меншай павагай), указваючы на дзетак: “Што, твоі?” Я (зразумеўшы, дарэчы, хвілінай раней тое квіпрокво): “Моі. А чьі же”...
(Для яго мая машына, мабыць, лічыцца крутой. У праклятай Еўропе такія нафік выкідаюць)

Мая рэцэнзія на кнігу Віктара Апанасавіча Казько ў "Літбелцы" (ня ведаю, як на паперы, але на сайце - мой фэйс шасьцігадовае даўніны на тле дворыка Дому літаратара, хаця я прасіў даць фота Казько. Мо, таму, што артыкул пачынаецца са згадкі падзеяў "кагда мы былі маладымі"?):


Віктар Казько. Дзікае паляванне ліхалецця: эсэ, публіцыстыка. — Мн., Кнігазбор, 2009 (Бібліятэка Саюза беларускіх пісьменнікаў “Кнігарня пісьменніка”; вып. 2).

Чатыры гады таму — нібыта й нядаўна, але, ацэньваючы адрознасць літаратурнай сітуацыі тады й цяпер (найперш — не адабраны яшчэ Дом літаратара як эпіцэнтр культурнага жыцця, дзе штомесяц ладзілася па некалькі буйных вечарынаў і з дзесятак драбнейшых; ды й кніжныя навінкі, здаецца, больш жвава абмяркоўваліся і на старонках друку, і ў, так бы мовіць, “кулуарах”), то ўжо і даўнавата, — дык вось, чатыры гады таму ў “Дзеяслове” выйшла даволі вялікая памерам аповесць Віктара Казько. Памятаю тагачасную размову пра яе з рэдактарам адной пав ажанай мною — і тады, і цяпер — газеты (што праўда, тады на яе старонках літаратура, ізноў-ткі, займала куды болей месца). Рэдактар прызнаваўся, што сам аповесці не чытаў праз брак часу, але ягоныя супрацоўнікі, адказныя за крытыку, пагарталі й не знайшлі там нічога выбітнага. У той жа час мне, працуючы ў Саюзе пісьменнікаў, даводзілася чуць звышстаноўчыя водгукі пра гэты твор ад літаратараў, якія проста так словамі наогул не кідаюцца, а ў ацэнках твораў сучаснікаў і пагатоў. Спакусліва проста было б патлумачыць адрознасць успрымання твораў В. Казько ўзроставым крытэрам: маўляў, “старая гвардыя” адна саміх сябе й чытае, а моладзь ашчаджае свой звышкаштоўны час на штосьці больш адназначнае-лабавое (накшталт скандальнага “Дзённіка крыніцы”). Але, усё ж, наважуся на рэфлексію больш уважлівую (дадаўшы, што так і не сустрэў аніводнае рэцэнзіі як на гэтую аповесць, так і на іншыя творы В. Казько, што з’яўляліся цягам апошніх гадоў).

Таксама тамака вершы Ўсевалада Сьцебуракі і шмат чаго смачнага:
http://www.novychas.org/literature/poetry/%D1%83%D1%81%D0%B5%D0%B2%D0%B0%D0%BB%D0%B0%D0%B4-%D1%81%D1%86%D0%B5%D0%B1%D1%83%D1%80%D0%B0%D0%BA%D0%B0-%D0%BB%D1%96%D1%81%D1%82%D1%8B-%D0%BC%D0%B0%D1%91%D0%B9-%D0%BC%D1%83%D0%B7%D0%B5

Зь цікавасьцю прачытаў пост Міхася Южыка з інтрыгоўнай назвай “Проза Ул. Някляева, або Як нас разводзяць”. Цікава было даведацца, як жа нас разводзяць і хто яны, тыя нягоднікі? Апынулася, што гэта часопіс “Дзеяслоў” разводзіць “простую аўдыторыю з нацыянальна свядомых хлапцоў і дзяўчатак”, друкуючы “пасрэдную” прозу Уладзіміра Някляева, якая “не з’яўляецца фактам мастацтва. Гэта палітыка, якую спрабуюць узняць на творчыя хадулі і выдаць за мастацкія творы”.
Як даведваемся з артыкула, на яго напісаньне сп. Южыка натхніла мая сьціплая персона:
“За гэты артыкул спадар Някляеў хай дзякуе супрацоўніку “Дзеяслова” viershnick (...), які ў маім запісе, прысвечанаму катастрафічным з’явам у “ЛіМе”, без жартаў назваў Някляева вялікім празаікам. Тым самым абразіўшы легіён сапраўды вялікіх празаікаў сусветнай літаратуры, а мяне – канчаткова завёўшы”.
Вось жа, хапіла трох маіх (хай сабе й нежартоўных) словаў, каб “завесьці” сп. Южыка. Што ж будзе пасьля гэтага посту, баюся нават уявіць. Але пра ўсё па парадку.
Я ўзяўся за гэты адказ зусім ня з мэтай давесьці сп. Южыку вялікасьць Уладзіміра Някляева як празаіка, хаця для мяне тое нават пасьля яго выкрывальніцкага посту ўсё яшчэ застаецца неаспрэч(а)ным, а зь іншае прычыны. Каб дыскутаваць з чалавекам па сутнасьці, мне замала, каб ён прачытаў (ды й тое не да канца) “некалькі твораў празаіка-Някляева” і, параўноўваючы сябе з булгакаўскім Бегемотам (дарэчы, сп. Южык, гэта Кароўеў казаў, што дастаткова пяці староначак, каб пераканацца, што Дастаеўскі пісьменьнік, ну, ды ладна, з фактычным матэрыялам у Вас скрозь слабавата), абвесьціў прозу Някляева “банальнасцю, вяласцю і пошласцю”. Мне не цікава, сп. Южык, дыскутаваць з Вамі па творчасьці Уладзіміра Някляева, якую Вы называеце “пласкаватай”, абапіраючыся на адно (адзінае?) прачытанае Вамі апавяданьне, а аповесьць “Вяртаньне Веры” – найлепшае зь беларускай прозы, што мне даводзілася чытаць цягам апошніх гадоў шасьці, - якую “да канца не адужалі”, мянуеце творам “дакументальна-публіцыстычным, які пад мастацкі спрабуе замаскіравацца”. І крыху пацешліва чуць ад Вас вінавачаньні Някляева ў празе “славы і грошай”. Першага ў лаўрэата дзяржаўнай прэміі і бяз прозы не паменее, пра другое ж лепш памаўчыце, а то справакуеце мяне да параўнаньня ганарараў за старонку тэксту, што атрымліваюць у холдынгаўскіх выданьнях, дзе Вы так любіце друкавацца, і ў “Дзеяслове”... Ды й самі Вы ня дужа адкрытыя да дыялогу, скрынячы мае каменты, дзе я прапаноўваў Вам напісаць пра Някляева для “Дзеяслова” і “знарок закрыўшы” каментары да свайго паста, “бо гэтую гнілаватую тэму не хачу абмяркоўваць”. Таму ніжэй напісанае можаце не чытаць. Паўтаруся яшчэ раз: мне дыскусія з Вамі не патрэбная. Калі б Вы проста напісалі нешта кшталту: “У мяне пад час чытання некаторых эпізодаў круцілася адно слова "гадасць" і думка: а навошта таленавіты паэт палез у гэткае сатанінскае дзярмо?”, я б і слова не сказаў з прычыны адрознасьці нашых паняційных апаратаў...
Дык вось прычына таго, што я наважыўся адгукнуцца на высокаінтэлектуальны артыкул сп. Южыка вельмі трывіяльная – хлусьня, на якой тамака ўсё збудавана. А менавіта:
“залез на сайт “Дзеяслова” і ахр...ў: за апошні год празаік Някляеў – або ў кожным нумары, або праз адзін”
Я ж зрабіў прасьцей – падыйшоў да паліцы й падаставаў усе шостыя нумары за час выхаду часопісу. З разьдзелу “Зьмест часопісу год” відно, што проза Уладзіміра Някляева толькі аднойчы друкавалася ў “Дзеяслове” двойчы за год (у 2008):
2003 г.: №3; 2004: №13; 2005 г.: апавяданьне №16, 2006 г. №20; 2007 г.: №30; 2008 г.: двойчы за год (№35, №37); у 2009 г. проза Някляева друкавалася аднойчы (№39).
Як бачым, і гэтае “ў кожным нумары” – хлусьня поўная. А дзе Вы, сп. Южык, прапануеце Някляеву друкавацца – у ЛіМе й “Полымі”? (гамерычны рогат)
Далейшую сентэнцыю назавем мягчэй: недасьведчанасьць. Чытаем:
“Ул. Някляеў актыўна піярыць сябе праз “Дзеяслоў” і звязаныя з ім грашовыя і медыя рычагі”. Што ж гэта за “рычагі”. Прывяду абзац цалкам (тут, між іншага, тлумачыцца прычына праведнага гневу на “Дзеяслоў”, які аднога Някляева толькі й друкуе):
“Цяпер тлумачу, чаму Южык уз’еўся на Някляева. Асабіста да Уладзіміра Пракопавіча ў мяне ніколі не было і, спадзяюся, не будзе прэтэнзій. Не перасякаўся, не пераходзіў ён мне дарогі, не тапіў і г.д. І да творчасці яго празаічнай мне б не было ніякае справы (мала там хто чым марнуе свой час...), каб не займала гэтая антымастацкая публіцыстычна-палітычная мешаніна столькі друкаванай плошчы ў часопісе, прызначаным для пісьменнікаў усёй краіны. А многія з іх – сапраўды мастакі, таленавітыя празаікі. Іх мы не бачым. Затое, паўтаруся, спадар Някляеў ці не ў кожным нумары свеціцца. Адбівае гранты? Вось і кніжка сабралася з гэтых твораў. Надрукавалася. Цяпер будзе напорыста раскручвацца праз пляцоўкі і рычагі, якія нам даўно ўсім вядомыя: “Свабода”, “Рацыя” і яшчэ і яшчэ...”
Такім чынам, Радыё Свабода і Радыё Рацыя – зьвязаныя зь “Дзеясловам” “медыя рычагі”. Кніга Уладзіміра Някляева “Цэнтр Еўропы”, пра якую сп. Южык, як відно з працытаванага, даведаўся толькі цяпер – з маёй прапановы пра яе напісаць – выйшла паўгады таму. Дзіўна, што дзеяслоўскія “медыярычагі” нічога пра яе дагэтуль сп. Южыку, блогеру, які, у пэўным сэнсе, жыве ў сеціве, не паведамілі...
На маю думку, бяда “Дзеяслова” якраз у яго ледзь не пустэльнай адзіноце: ён практычна выкрасьлены з усіх медыяў – і дзяржаўных, і незалежных (у той жа “НН” пераважна пляжаць альбо ігнаруюць). Ніколі рэдакцыя не зьвярталася наўпрост да журналістаў, каб “прапіярыць” нейкі нумар ці выданьне – журналісты зьвяртаюцца самі. Шмат дзеяслоўскіх выданьняў застаюцца проста не заўважанымі. Адзіная газета, дзе можна атрымаць хоць нейкае ўяўленьне пра выданьні “Дзеяслова” – “Літаратурная Беларусь”. І мне крыўдна, што гэтае выданьне, дзе друкуецца шмат актуальных тэкстаў, амаль недасяжнае для чытача...
Ні на адну кнігу супрацоўніка рэдакцыі цягам 42-х нумароў не было надрукавана ніводнага водгуку, калі не лічыць пяці радкоў у “дзеяпісе” пра маю манаграфію (хаця рэцэнзіі, напрыклад, на кнігі Барыса Пятровіча прапаноўваліся ў часопіс ня раз). Гэта ў той час, калі рэдактар “Архэ” цягам шэрагу нумароў абмяркоўвае сваю кнігу... Я лічу гэта нармалёвай прафесійнай этыкай і дзіўлюся таму, што сп. Южык, сталы чытач “Дзеяслова”, калі меркаваць па яго аглядным артыкуле ў “Тэкстах”, дзе ён пляжыць дзеяслоўскую крытыку, таго ня бачыць. Пра адміністрацыйны рэсурс, які скарыстоўваецца пры распаўсюдзе холдынгаўскіх выданьняў і іх рэальныя чытацкія наклады, спадару Южыку, дазвольце казаць ня буду...
Між іншага, нядаўна пра творчасьць сп. Южыка ў “Дзеяслове” быў надрукаваны немалы артыкул. Ня дужа панегірычны, дарэчы. Аўтар артыкулу – супрацоўнік ЛіМу, і прызначаўся ён, калі не памыляюся для гэтага выданьня, але тамака яго друкаваць пабаяліся адмовіліся... (http://dziejaslou.by/inter/dzeja/dzeja.nsf/htmlpage/zap40?OpenDocument)

Можна было б яшчэ трошкі пацытаваць сп. Южыка (асабліва наконт Някляева-гіпнацезёра, які трымае ў сваім энэргетычным полі рэдакцыю й дурняў-чытачоў), але ня маю ўжо на тое ні часу, ні натхненьня (як, баюся, ня будзе іх і на далейшае абсмоктваньне тэмы). Хто мае вочы й вушы – сам усё зразумее...

Я ж пры канцы хачу папрасіць прабачэньня ў Гюго і Дастаеўскага, абражаных, паводле рэдкай логікі сп. Южыка, вялікасьцю Ўладзіміра Някляева. Пры гэтым, ад словаў сваіх пра Някляева-празаіка не адмаўляюся (не пакрыўджуся, калі з гэтай прычыны вышэй названыя спадары Віктор ды Тодар перастануць чытаць мой ЖЖ).

І апошняе (галоўнае).
Аб’ектам бліжэйшага дзеяслоўскага абмеркаваньня (рубрыка “Бліцкрыт”) будзе кніга Ўладзіміра Някляева “Цэнтр Еўропы”. Запрашаю ўсіх неабыякавых да ўдзелу. Мне падаецца, што адзін зацікаўлены чытач у асобе сп. Южыка ў гэтага абмеркаваньня ўжо ёсьць. Ён, вядома, застанецца непахісны ў сваіх адносінах да “Дзеяслова”, які разводзіць дурную публіку, друкуючы лайно. Але раптам штось у ім варухнецца? Для гэтага варта працаваць:)

***
Восень.
Паліць.
У мяне ёсьць.
Цыгарэта.

***
Падпальваю.
Іду, трымаючы недапалак,
бы асадку.
Амаль не падношу
да вуснаў.
Палім
зь ветрам на двох.

***
Паленьне як архетып.

***
У кухонным
мастацкім гармідары
рухаюся між дзецьмі і плітой,
бы эквілібрыст.
Ці бусел.
Падабаецца.

***
Напоўнены пад завязку,
рухаюся нетаропка.
Каб не расплюхаць.

***
Дзеці хварэюць.
Жонка хварэе.
Лепш каб я.

***
Шасьцігадовае дзяўчо
рыдаючы,
убягае ад сваёй
ці тое старой матулі,
ці тое маладой бабулі.
Не азірацца.

***
Ня важна,
пра што пісаць
і як.
Важна – чым.

***
у творчых пакутах
скамечыў клаву
затым мыш
калі насьпела чарга манітору
муза вярнулася
пайшоў у краму
набыў клаву
набыў мыш...


(частка гэтых рэчаў пісаліся як смс. усе – сёньня. наагул я даўно не палю, але на днях вось набыў пачак)